Diagnoza w pracy kuratora społecznego

DIAGNOZA W PRACY KURATORA  – PODSTAWOWE INFORMACJE

POJĘCIE DIAGNOZY – wg Ziemskiego – rozpoznanie istoty i uwarunkowań złożonego stanu rzeczy na podstawie jego cech (objawów) w oparciu o znajomość ogólnych prawidłowości panujących w danej dziedzinie.

OGÓLNE PROBLEMY DIAGNOZOWANIA 

  • Zakres gromadzonych informacji,
  • Jednostka a środowisko,
  • Rozwój badanych zjawisk,
  • Traktowanie wniosków jako hipotez,
  • Kto powinien opracowywać diagnozę?,
  • Przede wszystkim nie szkodzić,
  • Uwzględnienie pozytywów,
  • Wiedza osoby diagnozującej,
  • Podmiotowe traktowanie osoby diagnozującej.

ETAPY I PROCEDURA OPRACOWYWANIA DIAGNOZY PRZEZ KURATORA

Źródła informacji  gromadzone przez kuratora: to wywiady, dokumenty

Dokumentami mogą być: akta sprawy sądowej, akta spraw wcześniejszych, dane o karalności, opinie psychologiczne, opinie medyczne, opinie z zakładów pracy, szkoły, informacje ze szpitala, świadectwa szkolne.

Wywiad: rozmowa i obserwacja

Obserwacja – może dotyczyć środowiska osoby badanej, mieszkania osoby badanej, osób przebywających w mieszkaniu, szczególnie osoby – której dotyczy diagnoza.

Rozmowa – należy robić notatki, język powinien być prosty i zrozumiały, stosowanie precyzyjnych określeń stanowi najbardziej istotną część wywiadu, najważniejszy jest sposób rozpoczęcia rozmowy, miejscem wywiadu/rozmowy powinien być dom rodzinny osoby diagnozowanej

Treść rozmowy – środowisko rodzinne, rozwój badanego i stan jego zdrowia, sposób spędzania czasu wolnego, proces nieprzystosowania społecznego, przestępstwo będące przedmiotem sprawy, środki stosowane uprzednio przez sąd.

 

 

0Shares

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *